در شبان غم تنهایی خویش

بعد از مدتها سلام

اونقدر ننوشتم نوشتن یادم رفته

از کجا شروع کنم؟؟!!

بعد از سفرم به بابلسر برای شب میلاد پیامبر یعنی 21 بهمن به تهران برگشتم و شب میلاد مراسم خواستگاری من و "تو"  شکر خدا به خوشی برگزار شد  

یک هفته بعد با پر رویی هر چه تمامتر در کنکور ارشد شرکت کردم و هرچی بود تموم شد !

هفته بعد یعنی 5 اسفند ماه مصادف با روز سپندارمزگان (به روایتی) و روز مهندس  مراسم بله برون-نامزدی(یه ترکیبی از هردوش!)  برگزارشد .حالا استرس ها و تدارکات و بدو بدوها بماند در کل خدا رو شکر به خیر و خوبی گذشت و دیگه "تو" شد "همسرم" و "همه زندگیم " و اینگونه بود که بعد از حدود یک سال آشنایی زندگی عاشقانه کوچولوی ما شکل رسمی گرفت  .

دارم سعی میکنم از لحظه لحظه کنار همسرم بودن نهایت استفاده رو ببرم و اونهم هیچی نشده حسابی منو ممنون محبتهاش کرده

تمام سعیمو میخوام بکنم که این شیرینی مختص اوایل رابطه نباشه و همیشگی باشه . به قولی نهایت تلاشمو حاضرم بکنم که همیشه عاشق بمونیم .

اینروزها هم مشغول تهیه و تدارک سال نو و عیدی و سفر در کنار همسر مهربونم هستم

تو این مدت کم و بیش با دوستانیکه اینجا سر میزنن به خصوص لاله عزیزم  و افشین در ارتباط بودم و جویای احوال که البته در برخی موارد بنده رو شرمنده هم کرده بودن (!)

همینطور یه دوست خوب هم پیدا کردم به نام مامان سیلوانا

و از بقیه دوستان هم که سر میزدند به وبلاگ و جویای حالم بودند هم ممنونم و باز معذرت به خاطر اینهمه تاخیر و غیبت !

پیشاپیش امیدوارم سال نو در کنار همه عزیزانمون سالی سراسر سلامتی و شادی و سربلندی باشه با کلی اتفاقای خوب برای خوبترینهام

تا بعد

سلام

فعلا معتکف شده ایم در بابلسر ، جهت فرار از ترس و دلهره و اضطراب و افسردگی های تهران و کمی خودسازی و البته کمی خرخوانی جهت کنکور ( دیگه شدم شب امتحانی!!)

شاید روزی بنویسم از تمام فکرهایی که چپ و راست رژه میروند در ذهنم !

برای تمام دوستانم بهترینها را آرزو میکنم

سلام

اگر از احوالات ما خواسته باشید خوبیم و ملالی نیست جز دوری شما !

دوستان گله کرده بودند که چرا نمینویسم . خوب با اون اوضاعی که من تعریف کردم مگه مجالی میمونه برای نت اومدن و نوشتن ؟!ّ

علی الحساب درگیر مراقبت بیمارها (چون ددی هم اضافه شدن!) و سر و کله زدن با کار و درس و کلاسم !

سر و کله زدن با "تو" محترم هم که جای خود دارد و اگر کنارم نبود الآن پنچر بودم

در کل لذت میبرم از پاییز برگ ریز هزار رنگ که جدیدا رنگ سفید برف هم اضافه شده به رنگهاش و همین جا معذرت میخوام از دوستانی مثل لاله عزیزم که مدتیه نرسیدم نوشته های قشنگشو بخونم ولی همیشه به یادشم

برام دعا کنید

تا بعد

روزگار عجیبیست نازنین

یکهو همه چیز با هم سر میرسند . "تو " و " کنکور و ماه های کاری با ترافیک بالا و دوباره مریضی مادر و دوباره مریضی مادر و دوباره مریضی مادر

انگار این زندگی مدام باید مثال امواج دریا باشد در جزر و مد . شبی در طوفان و شبی در آرامش .

گویند سنگ لعل شود در مقام صبر      آری شود ولیک به خون جگر شود

باز هم شکر

یک  آسمان پر ستاره و یک پشت بام کاه گلی کم داشت عاشقیمان که تا بینهایت برویم دوشادوش .

گاهی از اینکه "مثل یک مرد " باشم خوشم نمیآید ، انگار اطرافیان به واسطۀ اینکه از هیچ کاری ابایی ندارم و اهل ادا و اطوار "این کثیفه ، این بو میده ، این سنگینه ، این کار مردونست و ... " نیستم واقعا فکر میکنند که من یک مردم !

کاش میدانستند که من هم خیلی نیاز دارم به بوسیده شدن ، به نوازش به آغوش و به لطافت .

پ.ن:

تازه به نظرم مردها بیشتر به آغوش و بوسیده شدن نیاز دارند !! یه جوریی لوس ترن !!

آغوشت حتا مجازیش هم ، وسیع است و گرم است و امن

خدایا این تکه از بهشت را از من دریغ نکن

خوب حالا چی صداش کنیم؟اسم این فصل رابطمونو چی بذاریم؟

بهار صداش کنیم  که شروع دوباره ای باشه و پر باشه از گلای رنگ و وارنگ و مخمل سبز برگ با نسیم خنک و رگبار بارون ریز و تند ؟

یا تابستون که گرم باشه و فعال و خورشیدش پر انرژی با میوه های سرخ و سبز و ریز و درشت و آبدار ؟

بهش بگیم پاییز که فستیوال برگای زرد و نارنجی و ارغوانی باشه با نم بارون و غروبای عاشقانه و سرود دلنواز خش خش برگها؟

بیا اصلا صداش کنیم زمستون  که توش پر باشه از حریر شاد و سرد برف و شبهای طولانیش و دور هم نشینیهاش و تمرکز زمین و زمان واسه روییدن دوباره و بهتر !

راستشو بخوای برام فرقی نداره که چی صدا بزنم این فصل جدید رو . مهم اینه که "من" هستم  و "تو " هستی و یک فصل جدید

بعضی وقت ها لجم میگیرد از منت کشی ساعتها،خسته میشوم از بس التماسشان میکنم که وقتی با "تو " هستم آرامتر بگذرند و وقتی بی "تو" هستم سریعتر .

بعضی وقت ها لجم میگیرد از بس خواهش و تمنا میکنم به کوچه ها خیابانها و اتوبانها که وقتی با "تو " هستم طولانیتر شوند و وقتی بی " تو " ام کوتاهتر .

نمیدانی چقدر لجم میگیرد وقتی تمام برنامه هایم را تنظیم میکنم  ، نگهداری مامان و تهیۀ افطار بابا و کارهای خانه و کار و ... و مانتوی جدیدم را میگیرم ، دکمه هایش را اورژانسی و با شوق و ذوقی کودکانه میدوزم تا بعد دو روز که قرار است روزی را کنار تو باشم  بپوشمشان تا "تو" اولین کسی باشی که میبینیش و ... و تمام نقشه ها نقش بر آب میشود و مجبور میشوم آنروز را  هم تنها بمانم .

بعضی وقتها لجم میگیرد از این بیصبریهای خودم ، از این بی قراری های خودم ، از این بچه بازیهای خودم ، از این که کودکانه خواستار همیشه بودنت هستم . 

شاید روزی بزرگ شدم ، تا آنروز مرا ببخش

مامان خوابیده رو تخت و ناله میکنه

مسکن ها دیگه آرومش نمیکنه

بابا نشسته جلو تلویزیون ولی میدونم که چیزی نمیبینه

من تو اتاقم پای کامپیوترم  و بی صدا گریه میکنم

دارم تلافی تمام طول روز رو در میارم

تمام اون لحظاتی که اشک رو تو چشمای مامان دیدم و با خنده بهش گفتم پاشو خودتو لوس نکن و سعی کردم یه بحثی حرفی حدیثی پیش بیارم که حواسش از درد پرت بشه

و تلافی تمام لحظاتی که "تو " و تو و تو می پرسید :

مامان چطورن؟!

و من هنوز با لبخند میگم : "شکر ! خوبن !بهترن!!!"

و من دارم عذاب میکشم

و ذره ذره آب میشم

و چقدر احساس تنهایی میکنم وقتی "تو" هم اشک پشت لبخندم رو نمیبینی